در ميان احكام الهي ، فرايض مذهبي و آداب و ترتيب مسلماني ، نماز از بالاترين جايگاه

برخوردار است .از آنجاييكه انسان موجودي فراموشكار است ، بنابراين با برپايي نماز ،

خداي سبحان را ياد كرده و وجود لا يتناهي او را متذكر مي شويم . و قطعاً وقتي او را ياد

مي كنيم او را شاهد و ناظر بر اعمال خود مي دانيم و از انجام گناه و منكرات در حضور او

 شرم  مي كنيم ، در ضمن ايستادن ، ركوع كردن و سر بر خاك نهادن و نشستن دو زانو همه

 نشانه ي خضوع و خشوع است كه بتدريج در روح و جان انسان اثر گذاشته و او را در برابر

 ساير افراد متواضع مي كند . حضرت فاطمه (س) مي فرمايد : « خداوند نماز را مقرر

داشت تا دامن انسان را از كبر و منيت پاك گرداند .» 110پرسش درباره ي نماز ، صفحه ي15.

نماز گناهان را مانند برگهاي پاييزي فرو مي ريزد و غل و زنجير گناهان را از گردنها مي

گشايد . پيامبر اكرم (ص) نماز را به چشمه ي آبي تشبيه كرده است كه در برابر خانه ي

كسي جريان دارد و او هر شبانه روز ، پنج مرتبه خود را در آن شستشو مي دهد ، پس هرگز

چرك و آلودگي در بدن او باقي نمي ماند . نهج البلاغه ،فيض الاسلام ، خطبه ي 119،صفحه ي 644.

نماز نزديكترين شيوه ي ارتباط با خالق يكتا و جلوه اي از بندگي انسان در پيشگاه اوست ،

آرامش بخش دلها و روشني روح روان است (علي بذكرالله تطمئن القلوب )، چشمها را خاشع

و خاضع مي گرداند ، نفس سركش را رام و دلها را نرم، صبر در برابر ناملايمات زندگي را

در انسان تقويت مي كند (وَاستعينوا بالصبرِ والصّلواة)  و تكبر و بزرگمنشي را محو مي كند و

انسان و جامعه را از كار زشت و ناپسند باز مي دارد ( إنّ الصلاة تنهي عن الفحشاء و

المنكر) .آموزش احكام نماز ،  صفحه ي10و9.